You are currently browsing the tag archive for the ‘spookverhaal’ tag.

Cover StrangersI notice I’m recommending Strangers (Ijintachi to no natsu or 異人たちとの夏) by Taichi Yamada a LOT. Other readers’ feelings are mixed — some love it as much as I do, others find it disappointing. I read it in 2005 and immediately wrote an extremely enthusiastic email to my online bookgroup, the Boekgrrls. For now I am just going to recycle my Dutch review here on Graasland, but I hope to get around to translating it in English sometime! Maybe after I have finished my current read: Be With You by Takuji Ichikawa — which reminds me of Strangers. I don’t know why I’m thinking about Yamada’s book so much these days, I also wrote about it relating to my first ‘Hello Japan!‘ mini mission… I even feel like re-reading Sttrangers, something I really never do.

*** The following text is (mostly) in Dutch but you’ll find some English recommendations by famous authors at the end! ***

Ik heb weer een boek gelezen waarvan ik zeker weet dat hij hoog eindigt in mijn top-10 van dit jaar: Strangers, van Taichi Yamada. Een PRACHTIG boek! Het is mooi geschreven, spannend en ontroerend. Het is me lang niet gebeurd dat ik in de trein bijna zat te huilen…

Het is een slim concept: Hideo Harada, tv-scriptschrijver, verloor op 12-jarige leeftijd zijn ouders maar komt 36 jaar later een stel tegen dat sprekend op hen lijkt — even oud als zijn ouders toen ze verongelukten. Niet alleen is dat intrigerend, spannend (‘wat is hier aan de hand?’) en ontroerend, maar ook een erg aantrekkelijke gedachte voor lezers die zelf geen ouders meer hebben. Toch krijg je nooit het idee dat het een verkooptruc is: het is gewoon een mooi, integer verhaal.

Om jullie een indruk te geven hierbij een citaat over ouderschap:

They were there for me, and though by all appearances they spent the day between my visits busy with their own work and play, it seemed quite possible that all time other than the time they spent with me was for them a void in which neither of them actually existed.

Voor veel kinderen bestaan de ouders niet (meer) wanneer ze uit hun blikveld verdwenen zijn.

Ik wens te geloven dat dit de verhaal de schrijver werkelijk is overkomen :-) Niet voor niks lijkt de achternaam Harada sprekend op die van auteur Yamada en schreef hij verschillende filmscripts. Maar ik zeg ‘wens’, want werkelijk geloven doe ik het natuurlijk niet. De suggestie vind ik daarentegen geweldig. Dat Taichi Yamada verder maar weinig romans schreef draagt aan die illusie bij. Strangers is in ieder geval de enige die in het Engels vertaald is: in 2003, 26 jaar na uitkomen.

In de flaptekst wordt het boek vergeleken met Paul Auster en Haruki Murakami. De vergelijking met Paul Auster komt volgens mij door de vlotte, filmachtige stijl. Het verhaal leest als een trein — een echte pageturner. En dat hebben beide ook gemeen met Murakami; die schrijft (be)vreemde verhalen die je bij de kladden grijpen en meesleuren. Zijn hoofdpersonen zijn bovendien vaak enigszins passieve, geïsoleerde ‘einzelgangers’ die bovennatuurlijke dingen meemaken met onbekenden — strangers.

De titel van het boek, Strangers, slaat volgens mij op het idee dat het niet altijd logisch is wie vreemden en wie bekenden zijn. Het verhaal bevat verschillende aanknopingspunten. Als Hideo op bezoek is geweest bij zijn (vermeende) ouders nodigen ze hem opnieuw uit met de woorden

Don’t be a stranger, now.

En doordat deze vreemden zo op zijn ouders lijken, voelt hij zich geweldig vertrouwd bij hen — zo veilig heeft hij zich sinds zijn kindertijd niet meer gevoeld. Van zijn eigen ouders zou je kunnen zeggen dat ze vreemden zijn omdat ze op zijn twaalfde overleden – en in hoeverre ken je je ouders als kind op die leeftijd? Hideo is vervreemd geraakt van zijn eigen vrouw en zoon, terwijl een collega hem misschien het meest na staat van alle anderen. En dan de buurvrouw uit zijn flatgebouw, Kei: ook een vreemde die in enkele dagen volledig met zijn leven verweven is.

Tja, voor mezelf heb ik nog wat notities gemaakt maar die verklappen wellicht teveel of zijn juist te nietszeggend voor jullie ;-) Het moge duidelijk zijn dat ik dit boek van harte aanbeveel als spannend, lekker-weglezend kwaliteitsvoer of zoiets ;-) Dit boek is een parel! Lof dus ook voor de vertaler: Wayne P. Lammers, want zonder hem had ik er nooit kennis van genomen en het is zijn taal. Nu allemaal naar de boekhandel om Strangers te kopen, zodat Yamada’s roman uit 1992 ook vertaald zal worden! Ik denk dat ik voor het eerst van mijn leven maar eens een bedelbrief aan de uitgever moet schrijven :-)

Groet, Gnoe

PS. Voor wie mij nu nog niet gelooft typ ik hier bij hoge uitzondering nogmaals de aanbevelingen van twee gewaardeerde schrijvers over.

David Mitchell:

Highly recommended. A cerebral and haunting ghost story, which completely wrong-footed me.

Bret Easton Ellis:

An eerie ghost story written with hypnotic clarity: quickly paced, intelligent and haunting with passages of acute psychological insight into the relationship between children and their parents, which is also what makes this fascinating book so moving.

The task this month is to read or watch something scary, spooky, or suspenseful, and Japanese of course!

Immediately after I had read about this 1st Hello Japan! mini-challenge on October 2nd, I ran to to the video store and rented the dvd of Dark Water, a horror movie directed by Hideo Nakata. It has been on my wish list for a long time — I guess ever since I saw Nakata’s 4 movie cycle of Ringu (or Ring). Ringu posterNow, you need to know I am not really a scary-movie-grrl… I can manage maybe 3 of ‘em a year ;) But I was fascinated by Ringu, especially compared to the not-so-impressive The Ring, an American remake by ‘Pirate of the Caribbean’ Gore Verbinski. I found the Japanese original really chilling. I still shudder when I think back  — without spoiling anything — to a certain scene in a well, or how  ‘the girl’ moved… Even though many years have passed since I saw it!

The American version did absolutely nothing to me. I guess Japanese film language is much more frightening! ;)

But I am getting sidetracked… It wasn’t Ringu I watched for the mini challenge, but Dark Water, or Honogurai mizu no soko kara (I love the sound of those Japanese titles ;)

Dark Water got rehashed in the US as well, by Walter Salles. I thought the main character was played by Jodie Foster, but it appears I’m confusing her with Jennifer Connelly — what on earth made that happen? A while ago I started watching the remake on tv, until I remembered my experiences with The Ring — and decided I should wait until I had seen the Japanese original.

A woman and her young daughter move to an eerie, run-down apartment building pending the decision of guardianship after a divorce. The ceiling of their ‘new’ flat has an active, dark leak. In the upstairs apartment, which appears to be the source of the leakage, used to live another young girl that went missing more than a year before…

Dark Water posterI enjoyed watching Dark Water. It find it an entertaining movie, even though I was never terrified during the film, just a little tensed sometimes. The story is more… gross, and above all SAD. Because of that it made me think of a book I like a lot: Strangers, by Taichi Yamada. I didn’t find that ghost story horrifying either — and it moved me to tears. I figure there’s a certain distinction between Japanese ghost movies and horror, in which tragedy plays a main part!

I really love the idea of these Japan related mini missions and plan to do all of them. When do you think our host tanabata will challenge us to go to Japan?? :))

Gnoe goes ExtraVeganza!

Archive

Currently grazing

Gnoe herding…

Enter your email address to follow Graasland and receive notifications of new posts by email.