Het Schaap

“Ik voelde me eenzaam, zonder haar, maar werd enigszins geholpen door het feit dat ik me eenzaam kon voelen. Eenzaamheid is zo slecht nog niet. Nu wist ik wat een kastanjeboom voelt in de stilte nadat de vogels zijn weggevlogen.”

Op verzoek van Elsje (die het boek ook las), is hier dan eindelijk de post over De jacht op het verloren schaap van Haruki Murakami (met de mooie Japanse titel Hitsuji o meguru bōken). Ze vroeg me of ik verschillen zie tussen deze vroege roman van Murakami en zijn latere werk (en zo ja, welke).

Ik had al bijna “ja natúúrlijk!” geroepen, maar toen ik erover ging nadenken kwamen juist alle overeenkomsten naar boven en raakte ik hopeloos in de knoop… Het verschil is misschien moeilijk te beredeneren en meer gevoelsmatig.

Allereerst kort het verhaal voor diegenen die het boek nog niet kennen (tsk!). Uit de blurb:

Een (naamloze) jongeman van tegen de 30, een ‘held van deze tijd’, gaat samen met zijn vriendin (een meisje met sensationeel mooie oren), op zoek naar een heel bijzonder schaap met een ster op zijn rug. Ze doen dit onder dwang, voor een kopstuk van een extreem-rechtse beweging. Deze leider leeft al zo’n 40 jaar op mysterieuze wijze met een gezwel zo groot als een golfbal in zijn hoofd. In de hallucinaties die dit abces veroorzaakt, komt het vreemde dier voor. De enige aanwijzing die de hoofdpersoon heeft, is een foto waarop het schaap staat. Deze werd hem toegestuurd door een vriend die enkele jaren tevoren spoorloos verdween, met het verzoek ervoor te zorgen dat zoveel mogelijk mensen de foto onder ogen krijgen.

Er zijn in mijn ogen twee soorten Murakamiboeken: het ene type lijkt op een zwoele zomerwind die je gestaag meevoert door een nostalgische wereld. Hiertoe horen bijvoorbeeld Norwegian Wood, Dans dans dans, Spoetnikliefde, After Dark en.. De jacht op het verloren schaap. Deze romans zijn subtiel mysterieus, ingetogen en vaak weemoedig. Eigenlijk heel ‘Japans’.

De andere Murakami’s zijn meer een wervelwind: ze sleuren je mee in hun overdaad, hun absurditeit die soms over the top is. De vreemde personages die in alle boeken voorkomen, worden hier bijna karikaturen. Ik denk dan aan De Opwindvogelkronieken en Kafka op het strand. Niet voor niks zijn deze boeken dikker dan de andere ;) Ik zou deze verhalen willen vergelijken met een film als The Cook, the Thief, his Wife and her Lover van Peter Greenaway.

Het gaat dus om een verschil in stijl dat niet zozeer tussen vroeg en laat werk van de schrijver bestaat, maar meer uit verschillende ‘stromingen’ binnen zijn oeuvre. En dan laat ik de korte verhalen maar even buiten beschouwing. Mijn oorspronkelijke idee dat het een tijdsverschil zou zijn, komt eigenlijk vooral doordat ik de volgorde niet goed in mijn hoofd had. Dat krijg je als de vertalingen niet chronologisch verschijnen ;) Geef een ander maar de schuld! LOL Nou ja, zo is dit blogje tenslotte ook tot stand gekomen… ;)

Advertenties