Het is schandalig: ik heb nog steeds niet geschreven over de laatste 2 films die we zagen op de Parool Oscardag: Waltz with Bashir en Frost/Nixon. En dat terwijl ik Waltz with Bashir van Ari Folman de beste film van de dag vond — die eindigt vast hoog in mijn favorietenlijstje van dit jaar!

Waltzing in Bashir

Een vriend vertelde aan regisseur Ari over zijn terugkerende nachtmerrie waarin hij wordt achtervolgd door (exact) 26 razende honden. Deze droom hangt samen met een missie in de Libanon-oorlog, waarin ook Folman heeft gediend. Hij bleek zich echter nauwelijks iets van de oorlog te kunnen herinneren. Om zijn geheugen op te frissen en de werkelijkheid te achterhalen, interviewde hij zijn over de wereld verspreide vroegere wapenbroeders. Langzamerhand kwamen de verdrongen beelden zo weer aan de oppervlakte.

Waltz with Bashir is een bijzondere film omdat hij tegelijkertijd animatiefilm en documentaire is. De interviews zijn ‘gewoon’ gefilmd en daarna geanimeerd. Soms zie je dat, bijvoorbeeld in de Hollandse bollenvelden wanneer Ari een vriend bezoekt die in Nederland een falafel-keten is begonnen, en dat geeft een bijzonder effect. De geïnterviewden zijn hierdoor relatief anoniem, hoewel je hun werkelijke stemmen bij de getekende personages hoort. Ik neem wel aan dat Ari’s herinneringen direct zijn getekend en niet eerst zijn nagespeeld. Maar of dat klopt?

Ik vond het een indrukwekkende film, boeiend en humaan. Ik heb geleerd over de Libanon-oorlog (die voor mij niet meer dan een jeugdherinnering was met de naam ‘Beiroet’), en een idee gekregen van wat het betekent om jong te zijn in Israel en omgeving. Maar het is ook gewoon een mooie film met sterke beelden. De afbeeldingssequentie bij deze blog is een scene waarin een soldaat in de stad Bashir al schietend ‘walst’ — nu je het weet, zie je toch de draaiende beweging? De afbeelding is overigens een link naar TomDispatch, waar je de de sequentie in zijn context kunt zien.

Terwijl ik deze blogpost schrijf, luister ik naar de prachtig melancholische soundtrack van de film. Die roept de sfeer van de film sterk op — ik zou hem zo weer willen zien! Terwijl ik zelden (snel) een film opnieuw bekijk. Als je dan ook nog eens bedenkt dat ik eigenlijk geen ‘animatieliefhebber’ ben… Het was bovendien een nostalgische verrassing dat een van mijn all time favourites in de film te horen is: Enola Gay van OMD. Nieuwsgierigen kunnen de muziek downloaden van het (spaanstalige) El Blog de Shock. Mooi vind ik hoe, naarmate het onderwerp steeds serieuzer wordt, ook de theme tune van de film meer zwaarte krijgt. Complimenten voor Max Richter, die nu op mijn lijstje ‘in de gaten houden’ gaat ;)

Waltz with Bashir gaat de boeken in als eerste animatiefilm die werd genomineerd voor de Oscar voor Best Foreign Language Film. Jammer dat hij die moest afstaan aan Departures, een film waarover ik nog nauwelijks iets heb gehoord… Van mij had ‘Waltz’ mogen winnen, en dan zelfs als Beste Film! Dus als je de kans krijgt: ga deze film zien. Misschien kom ik je wel tegen ;)