You are currently browsing the category archive for the ‘Uncategorized…’ category.

Yesterday I went to work early and I finally saw the squirl that is living in our museum garden. So it was no fairy tale ;-) And today I got to leave early because of yesterday. But don’t you think that means I am having a spectaculair Friday night. I am quite tired because of the heat and a long working week. I am going to bed and start my weekend tomorrow!

It is too hot to be healthy. But I shall not complain because we don't have any forests burning over here. It is just hot.

Luckily our new home stays quite cool. So everything is fine when I stay inside. But gee, I have to work. And today, on my day off work, I was stupid enough to go into town in the middle of the day. But I had to go get a new toilet seat and some hooks for the kitchen towels. Got those and put them on their specific spots, so I feel quite accomplished.

I also registered another book at Bookcrossing and sent it along to a fellow bookcrosser in Belgium. I'm afraid the journal entry is in Dutch because the book is a Dutch translation as well.

Gonna watch 'Het mes op tafel' during diner. It's our favorite quiz because of host Joost Prinsen who is our childhood hero.

Yes, I am finally connected to the internet again! I missed it terribly. And for a moment I thought that I would never get back to the digital highway again because my ISP (well, forget about the 'S' for service) Casema does not give any support: the help desk hung up on us twice… I will be on the lookout for a new provider!

Our new home is fantastic. Lots of room and light. We keep looking for each other LOL. And there are windows on both sides of the apartment! That's great when it's 30 degrees Celsius, like today and supposedly the rest of this week… But there is still a lot to do. Today we 've hung up our second curtain in the house! The first one was in our bedroom of course (duh). In about year probably all rooms will have curtains ;-) It's getting better very day!

Sommige mensen moeten werken in het museumweekend ;-) Gelukkig was het sinds vandaag weer lekker weer en heb ik kunnen genieten van een dag buitenzijn i.p.v. achter m'n bureau en PC zitten. Want er wordt op zo'n dag natuurlijk niet gewoon gewerkt!

Het begon al bijzonder met een scholekster die ik tegenkwam op een industrieterrein onderweg naar het Politiemuseum. Altijd gedacht dat die beesten alleen op het strand voorkwamen – ik zie zo'n ouderwetse schoolposter voor me met strand- en duinvogels. Nooit live gezien én nooit geweten hoe ze heten. Dankzij ons kersverse Hoofd Presentatie is mijn vogelkennis weer uitgebreid en dankzij de site van de Vogelbescherming (waar ik de info natuurlijk even wilde checken), hoef ik me ook geen zorgen meer te maken dat het beestje was 'verdwaald'…

De meeste museumactiviteiten waren buiten en ik mocht surveilleren in de museumtuin. Daarbij hoorde foto's maken van kids op de Rijkspolitiemotor. Hoewel ouders dat steeds vaker zelf doen met al die goedkope en digitale camera's. Maar die ouderwetse polaroids blijven toch ook hun charme houden ;-)

Iets anders 'primitiefs' dat nog wel steeds zijn nut heeft: vingerafdrukken nemen. Kan ik dat ook weer: het biedt misschien wel carrièremogelijkheden bij de politie als mijn huidige project is afgerond! LOL

Nu ben ik zo rozig van de dag buiten dat ik lekker mijn bed in rol! En wie zin heeft kan morgen wéér gratis naar het museum :-)

Well, I am not completely satisfied with the looks of my new journal yet, but it’s about time time I stopped playing and started writing!

This journal will be my life log. I already have a museum log. But although museums are a big part of my life, I really can’t write about them every day! That’s why I decided to create this journal.

Today we went to the Arena Mall. It was our second day of serious shopping for furniture and stuff and we reached ONE decision… Our diner table is going to be a Gispen (Dutch Design)! I have loved this office-like table for a long time now and all this shopping just confirmed my idea that there really are not much tables that are worth looking at – next to sitting at ;-)

Now we just have to decide whether it’s going to be The table, or a wooden one that is a little cheaper but -more importantly- looks well with wooden, much cheaper, chairs. With the other one we cannot refuse buying the standard Gispen chairs with corduroy seatings…

To be continued!

Cover Museum van Onvoorwaardelijke Overgave, Dubravka UgresicDe in Amsterdam wonende Kroatische ‘banneling’ Dubravka Ugrešić schrijft in dit boek over de relatie tussen foto’s en herinneringen: de beeld-(auto)biografie die ontstaat door je persoonlijke verzameling kiekjes, souveniers, prullen. Maar ook over de relatie tussen herinneringen en identiteit en dat cultureel erfgoed daarom daarom vaak doelbewust wordt vernietigd in oorlogen.

Een fascinerend boek dat me bijna in de schoot geworpen werd. De Engelse vertaling stond tussen een rijtje scherpe aanbiedingen — mijn aandacht werd natuurlijk getrokken door dat “museum” in de titel — terwijl ik net de avond daarvoor een artikel over de schrijfster had gelezen i.v.m. de uitgave van haar nieuwe boek: Amsterdam, Amsterdam. Cover the Museum of Unconditional Surrender, Dubravka UgresicAl in de boekwinkel begon ik geboeid te lezen en de eerste pagina ontlokte me meteen een lach. Door dit boek ging ik in de Berlijnse ZOO op zoek naar zeeolifant Roland. En ook het Museum van Onvoorwaardelijke Overgave wil ik nog bezoeken, dat tegenwoordig Museum Berlin-Karlshorst heet.

Dubravka Ugrešić schrijft afwisselende stukken die samen een verhaal vertellen. Een soort tekstueel plakboek dat je rustig doorbladert, want Ugrešić’ taal nodigt uit tot een ontspannen tempo. Het is het eerste boek in mijn leven dat ik al snel opnieuw las, ook al was dat dan in een andere taal ;-)

Onlangs las ik Schimmenrijk, een boek van Rosita Steenbeek. Mijn bespreking daarvan komt uit de mail die ik erover schreef aan de Boekgrrls. Er waren al verschillende positieve en negatieve meningen van andere grrls langsgekomen waarin ik mijn eigen ideeën wel terugvond. Ik voelde me dan ook niet geroepen om nog in het algemeen over het boek te schrijven. Om toch een algemene indruk van mijn mening te geven: het las lekker weg en ik heb geen spijt dat ik het boek gelezen heb, maar ik zal niet snel opnieuw een creatie van Rosita Steenbeek pakken. Het was een beetje té makkelijk en gaf me af en toe het gevoel een streekroman te lezen.

Maar… mijn interesse ging eigenlijk met name uit naar de ‘museumkant’ van het boek.

Waar gaat Schimmenrijk over? De achterflap zegt:

“Als haar vriend Lorenzo, een archeoloog uit het gebied van de Etrusken, plotseling sterft, raakt de Nederlandse beeldhouwster Lisa in een crisis. Ze is zozeer verlamd door verdriet dat zelfs haar hartsvriendin Heleen, met wie ze jarenlang lief en leed heeft gedeeld in hun gezamenlijke appartement in Rome, haar niet kan helpen. Dan, bijna twee jaar na het overlijden van Lorenzo, besluit Lisa een reis naar zijn geboortegrond te maken om het verdriet in de ogen te zien en in de hoop meer te weten te komen over de raadselachtige omstandigheden rondom zijn dood. Dit betekent het begin van een avontuurlijke en ook louterende tocht om via verborgen wegen niet alleen de ware toedracht rond de dood van Lorenzo achterhalen, maar ook het spoor terugvinden naar het leven. Haar vriendin Heleen zal haar daarbij op een onverwachte, paradoxale manier de hand reiken.”

Op 9 maart 2002 schreef ik aan de Boekgrrls:

cover Schimmenrijk“Als museummens schrok ik van de manier waarop grafroven en illegaal op archeologische plaatsen rondstruinen in dit boek werden geromantiseerd. ‘Terwijl het Etruskische erfgoed in de depots van musea maar ongezien ligt te verstoffen en museumdirecteuren de mooiste dingen gewoon lekker thuishouden, zijn grafrovers (die er zelf niet rijk van worden) eigenlijk een soort redders van de Etruskische schoonheid.’

Hm.. Ik ben dan wel niet op de hoogte van de situatie in het Italiaanse museumveld, maar dit was me toch een beetje te gortig. Een goede reden om wat beter naar de presentatie van musea in Schimmenrijk te kijken!

En het valt gelukkig mee.

Voor hoofdpersoon Lisa zijn de musea die ze bezoekt in eerste instantie een plek van herinnering, waar ze bovendien een uitgangspunt voor haar zoektocht naar Lorenzo vindt; het is namelijk waar ze informatie over grafrover Antero kan vinden, die Lorenzo goed kende en haar misschien meer kan vertellen over diens laatste dagen.

Antero beweert dat de Etruskische voorwerpen nu tenminste door echte liefhebbers, de verzamelaars, worden gekoesterd. Maar zijn de voorwerpen daarmee niet net zo ongezien als wanneer zij in de museumdepots liggen? Verzamelaars kijken wel uit om hun onwettige collectie publiek te maken! Musea hebben tenminste nog de verplichting hun collecties toegankelijk te maken en dat gebeurt ook steeds meer, vooral met de opkomst van bijvoorbeeld ‘open depots’ en internet. In het Centraal Museum in Utrecht kun je (tegen betaling) een dag doorbrengen met een object uit het depot.

Ook verwijt Antero de musea dat zij voorwerpen niet opgraven waarvan ze wel op de hoogte zijn (of door hem worden gebracht). Toch is dat voor de dingen zelf vaak beter: wanneer je geen geld of methoden hebt om goed voor het erfgoed te zorgen, kun je het voorlopig beter behouden op de plek waar het toch al zo lang bewaard gebleven is. In Utrecht, of Nijmegen (?), of.. (?) vond een winkelier onlangs een prachtige middeleeuwse schildering op de zolder van haar winkelpand. Monumentenzorg raadde haar aan de schildering niet verder bloot te leggen, want we beschikken nog niet over een techniek om de bedekkende laag veilig te verwijderen. Er waren helaas al wat stukken verf met de afgekrabde laag meegekomen. Geduld is een schone zaak, ook al is dat soms frustrerend.

Actueel is de suggestie van Antero dat in veel gerenommeerde, internationale musea vervalste voorwerpen staan en dat de museumdirecteuren daarvan op de hoogte zijn. Ze geven dat natuurlijk niet toe, want dan zijn hun zalen meteen leeg… (aldus Antero). In het Van Goghmuseum loopt op dit moment een tentoonstelling over Gauguin en Van Gogh. Daar hangen -en dat is uniek- de drie Zonnebloemen van Van Gogh naast elkaar. Drie? Ja, drie. Maar de kunstwereld is het er niet over eens dat deze schilderijen alle drie van de hand van Van Gogh zijn! Vincent van Gogh maakte meestal twéé versies van een schilderij (een voor de opdrachtgever en een voor hemzelf) en van een derde exemplaar wordt nergens in de dagboeken of brieven melding gemaakt.

Een overtuigende theorie is dat Gauguin het derde exemplaar schilderde, of de vaker van vervalsing verdachte kunsthandelaar Schuffenecker – beide waren daartoe in de gelegenheid. Het Van Goghmuseum spreekt dit tegen. Het museum heeft zelf ooit (als autoriteit op het gebied van Van Gogh) de authenticiteit van het betreffende schilderij bevestigd. Het is overigens het exemplaar van het Japanse zakenbedrijf dat tevens de verbouwing van het Van Gogh Museum heeft gesponsord. Dit schilderij bracht bij veiling zoveel op dat de kunstwereld een enorme boost kreeg. Als het een vervalsing zou zijn, zou de kunstmarkt volledig instorten begreep ik uit een documentaire over dit onderwerp.

Zo bij elkaar komt dit natuurlijk erg suggestief over. Wie weet wat de waarheid is? Voor de huidige tentoonstelling is er door het Van Gogh Museum weer onderzoek naar de authenciteit van het schilderij verricht (het 52 pagina’s tellende onderzoeksverslag kun je downloaden via http://www.vangoghgauguin.com) en kwam men tot de conclusie dat dit schilderij afwijkt van de andere doordat Van Gogh worstelde met de idee‘n die hij in dit exemplaar wilde verwerken.

Maar het zou dus wel degelijk echt zijn. Wanneer ik alleen de conclusie van dat verslag lees ben ik helaas nog niet overtuigd. Sinds afgelopen donderdag is er een symposium waarop dit onderwerp ook wordt besproken en dat vandaag afloopt. Ik ben benieuwd wat daar uit komt!

Maar ik raak wat ver verwijderd van Schimmenrijk.

“Veel verdwijnt over de grenzen, zei Lorenzo”, die zich daarmee tegen de verkoop aan verzamelaars uitsprak. En “Lorenzo had zich erover opgewonden dat door de tombaroli (grafrovers) veel studiemateriaal verdwijnt. Men heeft geen overzicht meer van het geheel.”

Lisa weet ook dat archeologen tegenwoordig niet meer rücksichtlos voorwerpen verzamelen, maar dat ze veel meer zijn geïnteresseerd in de context, de vindplaats. Bovendien heeft Lorenzo Lisa verteld dat de tombaroli ‘die ene corrupte museumdirecteur’ gebruiken om hun eigen gedrag goed te praten.

Al met al blijkt Steenbeek zich gelukkig dus toch niet ‘pro-tombaroli’ uit te spreken!

Wel brengt ze veel lezers interesse bij voor de oudheid, vooral de Etrusken, en de geschiedenis van het door haarzelf aanbeden land, Italië – zoals uit de mails van verschillende Boekgrrls bleek. En dat vind ik een aardige prestatie.”

Gnoe goes ExtraVeganza!

Archive

Twittering Gnoe

Currently grazing


Gnoe herding…

Enter your email address to follow Graasland and receive notifications of new posts by email.

Doe mee met 448 andere volgers

Gnoe Bookcrossing

Graasland on Flickr

Bento ATC for private swap on swap-bot

Film diva themed thank-you mail for instafriend

Decorated envie for swapbot swap: '3 unwanted postcards and a surprise'

Meer foto's
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 448 andere volgers