You are currently browsing the category archive for the 'Film' category.
How exciting, I’m going to be a secret Santa! I’ve dropped my name in Santa’s bag for the Book Bloggers Holiday Swap. Want to join as well? Be quick: subscription ends November 12th!
Good thing the holiday swap perked me up because my attempt at the Bookcrossing Spooky Booky 24 hour readathon was an absolute #FAIL. 
I knew I was on a tight schedule last week, but I had hoped to at least beat last month’s result of 15 hours and 8 minutes. Well… I didn’t even come close! [starts whispering] I scrambled together a meagre total of 7 hours, 10 minutes :-o
So the ’spooky’ book I’m reading is still the same as last Sunday: In Cold Blood by Truman Capote. It’s pretty grim! It shows the real thing to fear are our fellow humans; not those Halloween ghosts, vampires or zombies. Capote absolutely has me by the throat!
A more relaxing bookish event that took place at my home yesterday was that some Boekgrrls came over to watch Revolutionary Road, the movie adaptation of Richard Yates’ novel. The overall opinion? Director Sam Mendes did a great job (even though the book is still way better). I’m just not sure whether I would have liked the film as much had I not read the book beforehand.
Another minor detail: I kept seeing Leonardo DiCaprio and Kate Winslet instead of Frank and April Wheeler… But still, I’m glad to have seen it: I enjoyed it much, much more than, in example, the adaptations of Atonement and Enduring Love (other books I really like). Although ‘enjoy’ might not be the right word for a story like Revolutionary Road…
Well, I’ve only got another 100 pages left of In Cold Blood, so coming week I hope to start in The Old Capital, by Yasunari Kawabata for my Japanese Literature Book Group. I’m embarrassed to say I had never heard of this Nobel Prize winner before, but since I know we’re going to read his book I have heard other novelists mention him as an example for their own writings. So, I’ll talk to you next week in The Sunday Salon!
The Sunday Salon is a virtual gathering of booklovers on the web, where they blog about bookish things of the past week, visit each others weblogs, oh — and read ;)
Wat een mazzel! Bij het maken van de woensdagse Mexicaanse maaltijd (met natuurlijk knof en ui in de salsa picante en avocadomousse), kwam ik erachter dat ons voorraadje peterselie op was. En wát zat er in de nieuwe groententas..? Phew, dat scheelt weer knoflookwalm ;)
En ook met de stoofpeertjes zijn we superblij — misschien maak ik daar wel een toetje van voor het loekavondje van a.s. zaterdag: Revolutionary Road staat op het programma, nadat het boek van Richard Yates vorige maand is gelezen door de boekgrrls. Het boek van november is In Cold Blood van Truman Capote, dus zit er nóg zo’n avondje in het verschiet :) Maar ik dwaal af…
De tas van deze week:
- stoofpeertjes
- platte peterselie
- prei
- bospeen
- winterpostelein
- groene kool
Wie weet een lekker — niet te ingewikkeld — dessert met stoofpeertjes??
The Sunday Salon is a virtual gathering of booklovers on the web, where they blog about bookish things of the past week, visit each others weblogs, oh — and read ;)
I just got back from the movie Fish Tank and we have some catching up to do on Day 7 of the television series 24 before we got to leave for tonight’s Nouvelle Vague concert. So I’m keeping this short ;)
I finally managed to write my review of To Kill a Mockingbird and send the bookcrossing book off to its next reader. Now I’m 1 review down for my Classics Challenge! I even learned something new: there’s a subgenre in American literature called Southern Gothic..!
I’m currently reading Be With You, by Takuji Ichikawa. I haven’t gotten very far yet but I really love it. I feel like writing down whole pages because the passages are so beautiful! You might be surprised to know this book is part of no challenge or book group read whatsoever ;) The story, but also my mini-chillenge for October’s Hello Japan!, has made me think of Strangers by Taichi Yamada a lot, so I recycled a review I sent to my virtual book group in 2005. It is mostly in Dutch but I plan to translate that sometime soon.
That’s all folks. Next weekend: the 24 hour read-a-thon! You can read all about that in last week’s salon post.
The task this month is to read or watch something scary, spooky, or suspenseful, and Japanese of course!
Immediately after I had read about this 1st Hello Japan! mini-challenge on October 2nd, I ran to to the video store and rented the dvd of Dark Water, a horror movie directed by Hideo Nakata. It has been on my wish list for a long time — I guess ever since I saw Nakata’s 4 movie cycle of Ringu (or Ring). 
Now, you need to know I am not really a scary-movie-grrl… I can manage maybe 3 of ‘em a year ;) But I was fascinated by Ringu, especially compared to the not-so-impressive The Ring, an American remake by ‘Pirate of the Caribbean’ Gore Verbinski. I found the Japanese original really chilling. I still shudder when I think back — without spoiling anything — to a certain scene in a well, or how ‘the girl’ moved… Even though many years have passed since I saw it!
The American version did absolutely nothing to me. I guess Japanese film language is much more frightening! ;)
But I am getting sidetracked… It wasn’t Ringu I watched for the mini challenge, but Dark Water, or Honogurai mizu no soko kara (I love the sound of those Japanese titles ;)
Dark Water got rehashed in the US as well, by Walter Salles. I thought the main character was played by Jodie Foster, but it appears I’m confusing her with Jennifer Connelly — what on earth made that happen? A while ago I started watching the remake on tv, until I remembered my experiences with The Ring — and decided I should wait until I had seen the Japanese original.
A woman and her young daughter move to an eerie, run-down apartment building pending the decision of guardianship after a divorce. The ceiling of their ‘new’ flat has an active, dark leak. In the upstairs apartment, which appears to be the source of the leakage, used to live another young girl that went missing more than a year before…
I enjoyed watching Dark Water. It find it an entertaining movie, even though I was never terrified during the film, just a little tensed sometimes. The story is more… gross, and above all SAD. Because of that it made me think of a book I like a lot: Strangers, by Taichi Yamada. I didn’t find that ghost story horrifying either — and it moved me to tears. I figure there’s a certain distinction between Japanese ghost movies and horror, in which tragedy plays a main part!
I really love the idea of these Japan related mini missions and plan to do all of them. When do you think our host tanabata will challenge us to go to Japan?? :))
Hirokazu Kore-eda is one of my favourite film directors. I discovered him around 1998-1999 when I saw Afterlife, or: Wandaafuru Raifu in Japanese (‘Wonderful Life’).
The movie is about a place in between life and the afterlife. Once you’ve departed and arrived here, you are being guided in choosing one memory to take with you to heaven (on film). You will forget everything else. Not easy, eh?
This wonderful story made us reminisce for hours afterwards. I love(d) it!
And so does music composer Michel van der Aa, it seems. In 2006 he made an opera based on the movie (libretto by Kore-eda) and it became a big international success. Now, with some adaptations, After Life the opera will premiere again next Monday! It will play for a short week in Het Muziektheater in Amsterdam. And… you could be there! After that it will go on a world tour again.
So, would you like to go see it? I have 2 tickets available for Monday’s premiere as a giveaway!!! To enter the contest, just leave a comment on this post.* You’ll have to do so before next Sunday, September 27th at 21:00 Amsterdam time. Then random.org will pick a winner!
Good luck!
* Make sure I know how to contact you by leaving a correct e-mail address in the comment form (it won’t be displayed here).
Een tv-tip voor David Mitchell fans: The Bridge of San Luis Rey, volgende week vrijdag (24 april) van 20:30-22:50 op RTL8.
Het is geen verfilming van een boek van Mitchell, dus waarom dan de tip? Denk Cloud Atlas (Wolkenatlas), Luisa Rey & brug en het komt vast allemaal terug :) En och, ook als je Robert de Niro, Harvey Keitel en Kathy Bates goede acteurs vindt kun je kijken ;)
Voor wie nieuwsgierig is volgt hieronder wat ik in 2005 schreef nadat ik het boek had gelezen.
Hoe kom je erop om de Pulitzerprijswinnaar van 1928 te gaan lezen? Mijn interesse voor The Bridge of San Luis Rey van Thornton Wilder werd gewekt door David Mitchell, een van mijn favoriete auteurs. In zijn Cloud Atlas speelt een journalist met de naam Luisa Rey een belangrijke rol (er is een deel naar haar genoemd: Half-lives – the first Luisa Rey mystery). Daarin doet ze onderzoek naar een mogelijk op handen zijnde ramp met een kernreactor op een eiland dat via een brug is verbonden met het vasteland. En er gebeurt iets belangrijks op die brug ;-)
Ik was dus erg benieuwd naar het boek van Thornton Wilder. Ik citeer maar even de eerste zin van het boek omdat het verhaal daarmee meteen duidelijk is:
“On Friday noon, July the twentieth, 1714, the finest bridge in all Peru broke and precipitated five travelers into the gulf below…”
Deze historische gebeurtenis in Lima werd door Thornton Wilder als uitgangspunt gebruikt voor een mooi en interessant boek. Een getuige van het ongeluk, broeder Juniper, wil het voorval gebruiken om het bestaan van God wetenschappelijk te bewijzen. Hij doet 6 jaar onderzoek naar de levens van de slachtoffers en schrijft er een boek over, maar als ‘de kerk’ daar achter komt wordt hij tot ketter verklaard en met boek en al verbrand. Later blijkt er echter een kopie bewaard te zijn gebleven… Maar nee, dat is niet het boek dat we lezen ;-)
We leren één van de slachtoffers, de Marquesa de Montemayor, namelijk kennen aan de hand van de brieven die ze tijdens haar leven schreef aan
haar dochter in Spanje. Die brieven werden pas tien jaar na het voorval in een archief ontdekt – broeder Juniper was toen al jaren dood.
Er spreekt één keer een ik-figuur die beweert meer te weten dan broeder Juniper omdat hij/zij de personages ook heeft gekend. Maar wie dat is wordt nergens duidelijk. Er worden dus verschillende ‘lagen’ in The Bridge of San Luis Rey gesuggereerd, waarbij niet helemaal duidelijk is waar je je bevindt. Da’s alvast herkenbaar bij David Mitchell ;-)
Het boek bestaat uit 5 hoofdstukken: de drie hoofdpersonen die van de brug zijn gestort hebben ieder een eigen hoofdstuk, een eigen verhaal. Dat wordt voorafgegaan door het hoofdstuk ‘Perhaps an Accident‘ en besloten met ‘Perhaps an Intention‘. Een mooie constructie vind ik dat. En ook hier herken ik Mitchell met zijn afzonderlijke verhalen die een geheel blijken te vormen. Bij beide auteurs lopen er ‘draden’ tussen de verschillende personen/verhalen/hoofdstukken. Uiteindelijk zijn we allemaal ‘gelinkt’ aan elkaar ;-)
Maar nu lijkt het alsof er niet meer is dan constructie… Terwijl ik die juist pas achteraf bezie, doordat ik op zoek ben naar overeenkomsten met David Mitchell. The bridge of San Luis Rey is een boeiend en goed geschreven boek. In de korte tijd die ik had om de personages te leren kennen, leefde ik al snel met ze mee. Ze zijn vooral heel menselijk, met hun goede en slechte kanten. Het verhaal gaat niet alleen over de zin van het leven maar ook over liefde, en dat we daar zo makkelijk in falen. Ik las op internet dat dit boek zich bij uitkomen afzette tegen de literaire normenwaarden van die tijd door een verhaal te schrijven over ‘grote gevoelens’. Maar ik kan het helaas niet terugvinden om een linkje te maken :-(
Ik geef hier brutaalweg de slotzin, want die kom je vaak tegen als je over het boek leest – hij wordt zelfs geciteerd in de introductie van mijn uitgave – en is dus niet echt een verklapper. Pas toen ik de zin (weer) las aan het slót van het boek, kreeg hij zijn echte waarde.
“There is a land of the living and a land of the dead and the bridge is love, the only survival, the only meaning.”
Ik denk dat David Mitchell door inhoudelijk (in naam en onderwerp) naar dit boek te verwijzen aangeeft dat hij voor zijn constructies, zijn wereldvisie schatplichtig is aan Thornton Wilders boek. Een tribute ;-)
Btw Ook de verschillende jaartallen geven me een David Mitchell-gevoel: het verhaal speelt zich af in 1714 en ik lees dit boek uit 1927 in een uitgave uit 1965 in 2005. Natuurlijk gebeurt zoiets vaker en toch valt het nu extra op ;-)
Ik vond The Bridge of San Luis Rey een mooi boek dat ik zeker eens wilde herlezen. Misschien is nu het moment gekomen ;)
Maar eerst de film! In de IMDb en door de vpro-gids wordt die helaas niet zo goed beoordeeld (resp. 5/10 en 3/5 sterren), waarbij laatste vernietigend schrijft:
“Helaas mist de film een heldere verhaalstructuur en introductie van personages, waardoor men al gauw de draad kwijtraakt. Hoewel de mooie kostuums en het camerawerk de film potentie geven, doet De Niro dit weer teniet door zijn rol als aartsbisschop ongeloofwaardig neer te zetten.”
Hopelijk heb ik daar geen last van omdat ik het boek al ken — of zal ik het toch nog even lezen vóór volgende week vrijdag? Het zijn maar 140 pagina’s. Dat is dus sowieso een tip voor iedereen die The Bridge of San Luis Rey nog niet kent ;)
Favoriete citaten uit het boek: voor wie niet genoeg kan krijgen
Het is schandalig: ik heb nog steeds niet geschreven over de laatste 2 films die we zagen op de Parool Oscardag: Waltz with Bashir en Frost/Nixon. En dat terwijl ik Waltz with Bashir van Ari Folman de beste film van de dag vond — die eindigt vast hoog in mijn favorietenlijstje van dit jaar!
Een vriend vertelde aan regisseur Ari over zijn terugkerende nachtmerrie waarin hij wordt achtervolgd door (exact) 26 razende honden. Deze droom hangt samen met een missie in de Libanon-oorlog, waarin ook Folman heeft gediend. Hij bleek zich echter nauwelijks iets van de oorlog te kunnen herinneren. Om zijn geheugen op te frissen en de werkelijkheid te achterhalen, interviewde hij zijn over de wereld verspreide vroegere wapenbroeders. Langzamerhand kwamen de verdrongen beelden zo weer aan de oppervlakte.
Waltz with Bashir is een bijzondere film omdat hij tegelijkertijd animatiefilm en documentaire is. De interviews zijn ‘gewoon’ gefilmd en daarna geanimeerd. Soms zie je dat, bijvoorbeeld in de Hollandse bollenvelden wanneer Ari een vriend bezoekt die in Nederland een falafel-keten is begonnen, en dat geeft een bijzonder effect. De geïnterviewden zijn hierdoor relatief anoniem, hoewel je hun werkelijke stemmen bij de getekende personages hoort. Ik neem wel aan dat Ari’s herinneringen direct zijn getekend en niet eerst zijn nagespeeld. Maar of dat klopt?
Ik vond het een indrukwekkende film, boeiend en humaan. Ik heb geleerd over de Libanon-oorlog (die voor mij niet meer dan een jeugdherinnering was met de naam ‘Beiroet’), en een idee gekregen van wat het betekent om jong te zijn in Israel en omgeving. Maar het is ook gewoon een mooie film met sterke beelden. De afbeeldingssequentie bij deze blog is een scene waarin een soldaat in de stad Bashir al schietend ‘walst’ — nu je het weet, zie je toch de draaiende beweging? De afbeelding is overigens een link naar TomDispatch, waar je de de sequentie in zijn context kunt zien.
Terwijl ik deze blogpost schrijf, luister ik naar de prachtig melancholische soundtrack van de film. Die roept de sfeer van de film sterk op — ik zou hem zo weer willen zien! Terwijl ik zelden (snel) een film opnieuw bekijk. Als je dan ook nog eens bedenkt dat ik eigenlijk geen ‘animatieliefhebber’ ben… Het was bovendien een nostalgische verrassing dat een van mijn all time favourites in de film te horen is: Enola Gay van OMD. Nieuwsgierigen kunnen de muziek downloaden van het (spaanstalige) El Blog de Shock. Mooi vind ik hoe, naarmate het onderwerp steeds serieuzer wordt, ook de theme tune van de film meer zwaarte krijgt. Complimenten voor Max Richter, die nu op mijn lijstje ‘in de gaten houden’ gaat ;)
Waltz with Bashir gaat de boeken in als eerste animatiefilm die werd genomineerd voor de Oscar voor Best Foreign Language Film. Jammer dat hij die moest afstaan aan Departures, een film waarover ik nog nauwelijks iets heb gehoord… Van mij had ‘Waltz’ mogen winnen, en dan zelfs als Beste Film! Dus als je de kans krijgt: ga deze film zien. Misschien kom ik je wel tegen ;)
Ik ben van het zeldzame slag ‘gericht tv-kijker’: ik kijk alleen wat ik écht wil zien en dan meestal ook nog op mijn eigen tijd ;) Daarvoor heb je dan
wel een harddiskrecorder en een VPRO-gids nodig (of vooruit, een online tv-gids mag ook ;)
Zulk kijkgedrag heeft als voordeel dat je series niet met spanning een week hoeft te wachten op het vervolg, maar dat je lekker aflevering na aflevering kunt kijken :) Zo geniet ik sinds vorige week van de serie Burn Notice, die dinsdagavonds om ca. 22 uur wordt uitgezonden op RTL5. Morgen zijn ze daar al bij nummer 11 en ik ben ongeveer halverwege. De eerste 3 episodes moest ik even besluiten of het de moeite van het opnemen waard was — ik laat The Culture Show ervoor schieten (nou ja, ik neem dan vrijdagnacht de uncut-versie op) — maar eenmaal gewend vind ik het errug lollig!
Ik citeer ff uit de Wikipedia-pagina:
De serie draait om Michael Westen, die al jarenlang een succesvolle spion is in dienst van Amerika. Dan krijgt hij op een dag een bericht met de tekst ‘You got Burned’, wat inhoud dat hij en zogenaamde “Burn Notice” heeft ontvangen en dus feitelijk is ontslagen. Voor Westen is dat [..] een ernstige situatie. Als een spion wordt ontslagen, dan heeft hij opeens geen geld, credit, werkhistorie of enig ander middel om te laten zien wie hij is.
Michael Westen wordt gespeeld door Jeffrey Donovan, die ik onlangs in Clint Eastwoods Changeling voor het eerst zag. Ik vind het een beetje een gladjanus, maar de hele serie is ‘slick‘ gefilmd dus dat lijkt een goeie keuze ;)
Burn Notice dus. Het zijn een beetje flutverhaaltjes die soms je intelligentie onderschatten, maar leuk(st)e van de serie vind ik dat-ie inhaakt op allerlei Amerikaanse tv-series uit mijn jeugd. Zoals:
- Miami Vice: Burn Notice speelt in Miami en je ziet telkens shots van scheurende speedboten of flanerende vrouwen in bikini’s; bovendien lijkt Sam, de enige ‘vriend’ die Michael nog bij de FBI heeft, op collega Switek van Crocket & Tubbs uit Miami Vice
- Dallas: het liefje van Sam wordt gespeeld door Audrey Landers, oftewel Afton uit Dallas (nauwelijks veranderd overigens, dus daar is een hoop aan gesleuteld…)
- The A-Team: er wordt flink gefröbeld met mobiele telefoons, duct-tape en andere huis-tuin-en-keuken gadgets; bovendien verricht Michael veel ‘vriendendiensten’, net als Hannibal, Face, B.A. en Murdock
- Magnum, P.I.: ook Magnum hielp vooral vrienden (van vrienden) als ik het mij goed herinner; daarnaast heeft Michael net als Tom Selleck een karakteristiek lachje dat vaak close-up in beeld wordt gebracht — en had Magnum niet net zo’n voice-over?
- Cagney & Lacey: Michaels moeder (belangrijke bijrol) wordt gespeeld door Sharon Gless a.k.a. Cagney
- Charlie’s Angels: Michaels toeverlaat Fiona is een soort schietgrage Angel
- Knight Rider: snelle (zwarte) auto ;) en dat is natuurlijk ook een link met Miami Vice en Magnum, alleen waren dat resp. witte en rode bolides (vrouwen letten op de kleur, niet op het merk — behalve Elsje natuurlijk ;)
- Hill Street Blues: Fiona riep Michael laatst na wat leek op iets waarmee ‘the chief’ in Hill Street Blues zijn agenten op pad stuurde: (“and remember, be careful out there” — of zoiets, ik hoor graag de juiste quote!)
Wie ontdekt meer??? Het lijkt me dat dit het topje van de ijsberg moet zijn! Waarvan kennen we bijvoorbeeld het tussendoor stilzetten van beelden, en de introductie van personages met typemachine-letters? Ook dat komt me razend bekend voor…
ETA: vanwege extreme spam op dit bericht is de commentaarmogelijkheid hier uitgeschakeld.
Voordat ik toe ben aan de dagfavoriet, even een tussenstopje in mijn vervolgblog met besprekingen van het afgelopen Parool Oscarweekend. Wat me opvalt is namelijk dat we dit jaar 3 films zagen die het predicaat ‘waargebeurd’ kunnen krijgen. Dat was geen bewuste keuze ;)
Waltz with Bashir is een ‘geanimeerde documentaire‘ over (jonge) Israëlische soldaten in de Libanon-oorlog — of ‘Beirut’, zoals ik het me uit mijn jeugd herinner. Changeling gaat over een ontvoeringszaak (en bijbehorend politiegestuntel) die in de jaren twintig van de vorige eeuw werkelijk in Los Angelos heeft plaatsgevonden. En Frost / Nixon handelt over de grote bekentenis van Nixon, die hem indertijd in David Frost’s tv-programma ‘ontglipte’ (?). Sommigen beweren ook nog dat The Wrestler voor Mickey Rourke is geschreven en als het ware over hemzelf gaat, maar die tel ik toch niet mee.
In mijn lijstje van vorig jaar (2008) ontdek ik geen echte trends — wie dat wel doet mag het zeggen — maar in 2006, mijn ‘eerste keer’ Paroolweekend, bleken ook veel waargebeurde verhalen op ons programma te staan. En politiek drama, maar die trend geldt niet speciaal voor mij: aan de Oscar nominaties te zien was Amerika dat jaar opeens erg geïnteresseerd in politiek getinte cinema.
Welke films zagen we in 2006 op de Parooldag?
- Good Night, and Good Luck. van George Clooney >> waargebeurd & politiek
Een prachtige zwartwitfilm met talking heads over tv-presentator Edgar R. Murrow die in zijn programma als een van de weinige media-figuren de strijd aandurfde tegen de valse beschuldigingen van de anti-communistische senator McCarthy. Roken in beeld mocht en zag er nog sophisticated uit ook ;) - Sophie Scholl – die letzten Tage van Marc Rothemund >> waargebeurd & politiek
Interessant. Meer weet ik er 3 jaar na dato niet meer over te zeggen ;) - Munich van Steven Spielberg >> waargebeurd & politiek
Deze meer dan tweeëneenhalf uur durende film was echt veeeeeel te lang naar mijn zin. Wel indrukwekkend hoe een brave Israëlische huisvader kan veranderen in een moordmachine — en nooit meer dezelfde zal zijn. Dat stemt tot nadenken.
- A History of Violence van David Cronenberg (pas op voor spoilers in de link!)
Cronenberg is altijd goed. Een credo dat ook lijkt te gelden voor acteur Viggo Mortensen ;) A History of Violence is een heftige film waar flink over moest worden nagepraat. - Syriana van Stephen Gaghan >> politiek
Tagline: “Everything is complicated” .. oeps verkeerde quote: “Everything is connected” ;) We zagen deze film als laatste en konden hem na de vermoeiende dag echt absoluut niet meer volgen…
Fascinerend om te ontdekken dat er ook nog inhoudelijker overeenkomsten zijn: de ‘val’ van politici dankzij de media (Good Night, and Good Luck. vs. Frost / Nixon) en de impact van Israëls ehm.. ‘buitenlandpolitiek’ op haar burgers (Munich vs. Waltz with Bashir). Zo leer je nog eens wat over jezelf ;)
Onze derde film op de Parool Oscardag wilde ik op voorhand al graag zien: Changeling, van Clint Eastwood.
Toen Christine Collins op een zaterdagavond in 1928 thuiskwam van werk, bleek haar 9-jarige zoon Walter te zijn verdwenen. Vijf maanden later werd hij gevonden en onder grote mediabelangstelling terugbezorgd. Helaas, volgens zijn moeder was het Walter niet. Maar waag het niet de Los Angeles Police Department tegen te spreken! Vooral niet als je vrouw bent en het nog de jaren 20 zijn… :\
Dit keer geen still uit de film omdat een beeld dat voor mijn mening representatief is, niet was te vinden. Nu ‘krijgen’ jullie van mij de historische foto van Walter Collins. Want dit verhaal kan zo terecht op RTL4: het is ‘waargebeurd’.
Changeling eindigde op de laatste plaats in mijn ranglijstje van de Oscardag. Ik vond hem wel aardig, maar meer niet. Hij is bijvoorbeeld te lang. Niet saai hoor, maar hij had wel korter gemogen. Belangrijker is dat Angelina Jolie (die voor haar rol notabene een Oscarnominatie in de wacht sleepte), me niet overtuigde als moeder: ik had het gevoel dat Walter niet haar kind was, maar van een ander. Ja ik wéét dat de film erover gaat dat mams denkt een koekoeksjong in de schoot geworpen te hebben gekregen, maar ik bedoel dus de oorspronkelijke Walter, haar echte zoon! Walter I vs. Walter II, zeg maar ;) Wat mij betreft is het dus terecht dat Jolie de prijs niet kreeg.
Ik heb ook kritiek op de nominatie voor art direction. Bij aanvang en tijdens de aftiteling — ik schreef al eerder dat die bij een film hoort — zie je een zwartwit straatbeeld. Hoewel de auto’s op de voorgrond rijden, is het beeld verderop duidelijk gefixeerd. En er zijn wat foutjes in de scène waarin Christine een krantenartikel getoond krijgt. Op de foto is de hereniging met haar zoon te zien: samen poseren ze voor de fotografen. Maar waar is de begeleidster van ‘Walter II’ gebleven die erachter stond? Bestond Photoshop al in 1928? ;)
De andere fout zit in de montage. Degene die ‘mams’ de foto toont (ik blijf met opzet een beetje vaag om geen verhaallijnen te verklappen), pakt tot 2x toe hetzelfde dossier met krantenknipsels. Allemaal niet onoverkomelijk hoor, maar ik ben er niet rouwig om dat Changeling geen Academy Awards heeft ontvangen. En ik heb ook nog wat geleerd… Ik hoef niet meer naar films van Clint Eastwood. Ik ging namelijk met dezelfde verwachtingen naar Mystic River en werd toen ook teleurgesteld. Flags of Our Fathers en Letters from Iwo Jima worden dus per direct van mijn wensenlijstje geschrapt!
My Bookcrossing bookshelf
